Welkom op Weblog.nl. Dit is het eerste bericht op jouw nieuwe weblog. Dit bericht kun je aanpassen of verwijderen. Lees in de Kennisbank hoe je een bericht aanmaakt.

Veel plezier!

Zo zou hij gedacht hebben over zijn meisjes.. .zo dacht hij nu al… wat gaat het snel, ze zijn zo mooi… mijn dochters..zijn dochters..

Kwart over zeven

op zondagmorgen

hoor ik een stem die heel

zachtjes aan me vraagt

Ben je al wakker, pap?

Kom je gezellig mee naar beneden?

Moet je straks werken

of ben je vrij vandaag

en ga je dan even met mij op stap?

Oh, wat gaat de tijd toch snel

Gisteren nog zag ik haar

voor het eerst

lag ze hier in mijn armen

Wat is ze mooi

en wat staat de tijd haar goed

Ik knipper mijn ogen

en zie hoe ze steeds weer

een beetje veranderd is

Maar hoe groot ze ook mag zijn

in mijn ogen blijft ze altijd klein

Kwart over zeven

op zondagmorgen

hoor ik de voordeur

heel zachtjes open gaan

en val ik gerust in slaap

ze is thuis

Ik was haar veel liever

op gaan halen

maar ze had me gevraagd

of ik er niet wilde gaan staan

Ze vindt nu inmiddels

haar weg naar huis

En oh, wat gaat de tijd toch snel

Gisteren nog zag ik haar

voor het eerst

lag ze hier in mijn armen

Wat is ze mooi

wat staat de tijd haar goed

Ik knipper mijn ogen

en zie hoe ze steeds weer

een beetje veranderd is

Maar hoe groot ze ook mag zijn

in mijn ogen blijft ze altijd klein

En soms

wanneer ik mijn ogen sluit

lopen we samen op het strand

haar handje in de mijne

en dan

zet ze de tijd even stil

is het weer even net als toen

en heeft ze mij weer nodig

ik hou haar vast

zoals ze was

Ik hou haar vast

Kwart over zeven

op zondagmorgen

hoort ze mijn stem die haar

zachtjes wakker maakt

vandaag is je grote dag

Wat is ze mooi

en wat staat de tijd haar goed

Ik knipper mijn ogen

en zie hoe haar hart nu voorgoed

van een ander is

Maar waar ze ook mag zijn

in gedachten is ze hier bij mij

in mijn ogen blijft ze altijd klein

Zo zou hij gedacht hebben over zijn meisjes.. .zo dacht hij nu al… wat gaat het snel, ze zijn zo mooi… mijn dochters..zijn dochters..

Kwart over zeven
op zondagmorgen
hoor ik een stem die heel
zachtjes aan me vraagt
Ben je al wakker, pap?
Kom je gezellig mee naar beneden?
Moet je straks werken
of ben je vrij vandaag
en ga je dan even met mij op stap?

Oh, wat gaat de tijd toch snel
Gisteren nog zag ik haar
voor het eerst
lag ze hier in mijn armen
Wat is ze mooi
en wat staat de tijd haar goed
Ik knipper mijn ogen
en zie hoe ze steeds weer
een beetje veranderd is

Maar hoe groot ze ook mag zijn
in mijn ogen blijft ze altijd klein

Kwart over zeven
op zondagmorgen
hoor ik de voordeur
heel zachtjes open gaan
en val ik gerust in slaap
ze is thuis
Ik was haar veel liever
op gaan halen
maar ze had me gevraagd
of ik er niet wilde gaan staan
Ze vindt nu inmiddels
haar weg naar huis

En oh, wat gaat de tijd toch snel
Gisteren nog zag ik haar
voor het eerst
lag ze hier in mijn armen
Wat is ze mooi
wat staat de tijd haar goed
Ik knipper mijn ogen
en zie hoe ze steeds weer
een beetje veranderd is

Maar hoe groot ze ook mag zijn
in mijn ogen blijft ze altijd klein

En soms
wanneer ik mijn ogen sluit
lopen we samen op het strand
haar handje in de mijne
en dan
zet ze de tijd even stil
is het weer even net als toen
en heeft ze mij weer nodig

ik hou haar vast
zoals ze was
Ik hou haar vast

Kwart over zeven
op zondagmorgen
hoort ze mijn stem die haar
zachtjes wakker maakt
vandaag is je grote dag

Wat is ze mooi
en wat staat de tijd haar goed
Ik knipper mijn ogen
en zie hoe haar hart nu voorgoed
van een ander is

Maar waar ze ook mag zijn
in gedachten is ze hier bij mij
in mijn ogen blijft ze altijd klein

Wat vallen deze dagen zwaar, zo moeilijk, zo emotioneel, steeds aan de
oppervlakte en soms breekt het door.

Deze dagen sta je er nog meer bij stil dan de dagen ervoor, het is
verdorie al een jaar een waarheid, een jaar een gegeven, een jaar een
gemis, xe9xe9n….hxe9xe9l….jaar.

Ik weet niet goed wat ik ermee aan moet, ik weet niet wat ik moet doen.
Ik wil er niet alleen bij stilstaan, en de belangrijkste mensen die ik
erbij wilde hebben, konden niet. Evengoed sta ik er op D-Day niet alleen
voor, en ben dan ook daar waar ik wil zijn.

Van de week had Astrid pijn, spierpijn, voor het eerst. Ze huilde en
huilde en riep "ik mis mijn papa zooo" en ondanks dat je hart breekt,
ben ik zo blij dat ze dat roept. Natuurlijk hebben we het over papa,
geregeld zelfs, maar je weet nooit wat er in het kopje omgaat. En op
zo’n moment weet je gewoon dat ze nog zoveel van hem houdt en hem zoveel
mist. 

Van Eva vind ik het zo moeilijk te peilen, ze roept steeds Papaapapapa,
het valt iedereen op, we weten alleen niet wat ze ermee bedoeld. Ze was
ook nog maar amper 2, dus hoe groot is die beleving, die herinnering van
haar papa. Wat is echt, en wat is bij elkaar getrokken door verhalen?

Met Astrid kan ik nog fijn herinneringen ophalen, met eva kan dat niet,
ze was te klein om te beseffen wat we allemaal als gezin gedaan hebben.

Langzaam aan vraag ik iedereen een stukje te schrijven over Lars, om zo
een boekwerkje te krijgen met belevenissen van die persoon en Lars,
anekdotes, hoe zij hem ervaren hebben. (dus als je Lars kende, aan jou
ook meteen dezelfde vraag, en de stukjes kun je mailen. )

Ik vind dat ik mijn/ons leven goed heb opgepakt na het overlijden van
Lars, de kop niet in het zand steken, ontkennen, of de eeuwig treurende
weduwe als een wrak op de bank.

De draad is zo snel als mogelijk weer opgepakt, het dagelijks leven
moest door, voor de kinderen, voor mijzelf. Besluiten heb ik moeten
nemen, ik werd ineens van moeder de huisvrouw, een zakenvrouw in
kinderschoenen. Ik kreeg ineens met zaken te maken privxe9 en zakelijk,
waar ik nooit mee bezig ben geweest, maar ik ben het niet uit de weg
gegaan. Won informatie in, peilde de meningen van anderen en nam
besluiten. En altijd met Lars in gedachte, wetende dat hij trots op mij
is/zou zijn.

Ik wilde niet zo iemand zijn die 5 jaar de schoenen op dezelfde plaats
had staan, niet iemand die geen afscheid kon nemen van het materixeble,
alleen omdat het van hem is geweest, of door hem is aangeraakt, daarmee
kom je uiteindelijk niet los. Natuurlijk heb ik wel dingen bewaard en er
is nog zoveel. Belangrijke dingen, zoals handgeschreven brieven, ID’s,
diploma’s, een paar schoenen, zijn lekkere jas, lederen motorpak,
fijnste shirt, onze trouwringen, trouwboekje, en een aantal notities
bewaar ik, voor de meiden. Evenals het speelgoed wat hij speciaal voor
meiden had gekocht. Dat gaat allemaal in de doos, een grote box! Voor de
meiden, voor later, om een indruk te hebben van papa, iets tastbaars.

Het is een raar jaar geweest, en hij is bijna om.. en dan wordt het
vanzelf weer volgend jaar.. en waarschijnlijk voel ik mij dan weer net
zoals de afgelopen dagen..

Wat vallen deze dagen zwaar, zo moeilijk, zo emotioneel, steeds aan de oppervlakte en soms breekt het door.

Deze dagen sta je er nog meer bij stil dan de dagen ervoor, het is verdorie al een jaar een waarheid, een jaar een gegeven, een jaar een gemis, xc3xa9xc3xa9n….hxc3xa9xc3xa9l….jaar.

Ik weet niet goed wat ik ermee aan moet, ik weet niet wat ik moet doen. Ik wil er niet alleen bij stilstaan, en de belangrijkste mensen die ik erbij wilde hebben, konden niet. Evengoed sta ik er op D-Day niet alleen voor, en ben dan ook daar waar ik wil zijn.

Van de week had Astrid pijn, spierpijn, voor het eerst. Ze huilde en huilde en riep "ik mis mijn papa zooo" en ondanks dat je hart breekt, ben ik zo blij dat ze dat roept. Natuurlijk hebben we het over papa, geregeld zelfs, maar je weet nooit wat er in het kopje omgaat. En op zo’n moment weet je gewoon dat ze nog zoveel van hem houdt en hem zoveel mist. 

Van Eva vind ik het zo moeilijk te peilen, ze roept steeds Papaapapapa, het valt iedereen op, we weten alleen niet wat ze ermee bedoeld. Ze was ook nog maar amper 2, dus hoe groot is die beleving, die herinnering van haar papa. Wat is echt, en wat is bij elkaar getrokken door verhalen?

Met Astrid kan ik nog fijn herinneringen ophalen, met eva kan dat niet, ze was te klein om te beseffen wat we allemaal als gezin gedaan hebben.

Langzaam aan vraag ik iedereen een stukje te schrijven over Lars, om zo een boekwerkje te krijgen met belevenissen van die persoon en Lars, anekdotes, hoe zij hem ervaren hebben. (dus als je Lars kende, aan jou ook meteen dezelfde vraag, en de stukjes kun je mailen. )

Ik vind dat ik mijn/ons leven goed heb opgepakt na het overlijden van Lars, de kop niet in het zand steken, ontkennen, of de eeuwig treurende weduwe als een wrak op de bank.

De draad is zo snel als mogelijk weer opgepakt, het dagelijks leven moest door, voor de kinderen, voor mijzelf. Besluiten heb ik moeten nemen, ik werd ineens van moeder de huisvrouw, een zakenvrouw in kinderschoenen. Ik kreeg ineens met zaken te maken privxc3xa9 en zakelijk, waar ik nooit mee bezig ben geweest, maar ik ben het niet uit de weg gegaan. Won informatie in, peilde de meningen van anderen en nam besluiten. En altijd met Lars in gedachte, wetende dat hij trots op mij is/zou zijn.

Ik wilde niet zo iemand zijn die 5 jaar de schoenen op dezelfde plaats had staan, niet iemand die geen afscheid kon nemen van het materixc3xable, alleen omdat het van hem is geweest, of door hem is aangeraakt, daarmee kom je uiteindelijk niet los. Natuurlijk heb ik wel dingen bewaard en er is nog zoveel. Belangrijke dingen, zoals handgeschreven brieven, ID’s, diploma’s, een paar schoenen, zijn lekkere jas, lederen motorpak, fijnste shirt, onze trouwringen, trouwboekje, en een aantal notities bewaar ik, voor de meiden. Evenals het speelgoed wat hij speciaal voor meiden had gekocht. Dat gaat allemaal in de doos, een grote box! Voor de meiden, voor later, om een indruk te hebben van papa, iets tastbaars.

Het is een raar jaar geweest, en hij is bijna om.. en dan wordt het vanzelf weer volgend jaar.. en waarschijnlijk voel ik mij dan weer net zoals de afgelopen dagen..

Ineens het besef, er komt een datum aan. xc9xe9n waarvan we hadden gezegd, "als we zover zijn, dan geven we een groot feest"

Kerst 2004, Lars had de kerstboom volgestoken met rozen, er hingen pakjes in de boom. Ik was zwanger van ons eerste meisje.

Ik moest in de kerstboom zoeken naar pakjes, maar het eerste pakje lag
onder de boom en die moest als eerste. Het was een knisperknuffel voor
ons kind. Daarna snuffelde ik in de boom en zag een pakje.. opende deze
en het was een zilveren waxinelichthoudertje. Er zat nog een pakje in
de boom en daar was ie dan.. de ring.. met 1 grote diamant in het
midden en 2 kleintjes ernaast.

Lars ging op zijn kniexebn en vroeg mij ten huwelijk en wat kan een vrouw
dan anders zeggen dan Ja? Niets, het was helemaal geweldig..

We besloten vlot te trouwen, en de datum werd 10 februari 2005. We
regelden alles zelf, maakten de kaarten zelf en nodigde een aantal
mensen uit. We hielden een kleine receptie thuis, die net ervoor
helemaal klaar was (althans voor dat deel) en spraken af dat als we 5
jaar getrouwd waren, we dan een enorm feest zouden geven..

We zijn nu bijna 5 jaar verder en het huwelijk is voorbij, ik ben
niet meer getrouwd, ik ben verweduwd. Het grote feest zal er niet
komen, er is geen reden tot feesten..

Het leven is nu anders en ik ben gelukkig met R., maar elke dag mis ik
Lars, soms een beetje meer, soms een beetje minder. Dit is een periode
dat het wat meer is…

10 februari zal niet lang meer op zich laten wachten en die dag gaat
voorbij, en dan staat de volgende datum er al direct achter.. 16
februari, zijn geboortedag…

Sommige data doen mij niks, anderen kennelijk des te meer. Ik ben er blij om, ik heb het ook nodig…

Ineens het besef, er komt een datum aan. xc3x89xc3xa9n waarvan we hadden gezegd, "als we zover zijn, dan geven we een groot feest"

Kerst 2004, Lars had de kerstboom volgestoken met rozen, er hingen pakjes in de boom. Ik was zwanger van ons eerste meisje.

Ik moest in de kerstboom zoeken naar pakjes, maar het eerste pakje lagonder de boom en die moest als eerste. Het was een knisperknuffel voorons kind. Daarna snuffelde ik in de boom en zag een pakje.. opende dezeen het was een zilveren waxinelichthoudertje. Er zat nog een pakje inde boom en daar was ie dan.. de ring.. met 1 grote diamant in hetmidden en 2 kleintjes ernaast.

Lars ging op zijn kniexc3xabn en vroeg mij ten huwelijk en wat kan een vrouwdan anders zeggen dan Ja? Niets, het was helemaal geweldig..

We besloten vlot te trouwen, en de datum werd 10 februari 2005. Weregelden alles zelf, maakten de kaarten zelf en nodigde een aantalmensen uit. We hielden een kleine receptie thuis, die net ervoorhelemaal klaar was (althans voor dat deel) en spraken af dat als we 5jaar getrouwd waren, we dan een enorm feest zouden geven..

We zijn nu bijna 5 jaar verder en het huwelijk is voorbij, ik benniet meer getrouwd, ik ben verweduwd. Het grote feest zal er nietkomen, er is geen reden tot feesten..

Het leven is nu anders en ik ben gelukkig met R., maar elke dag mis ikLars, soms een beetje meer, soms een beetje minder. Dit is een periodedat het wat meer is…

10 februari zal niet lang meer op zich laten wachten en die dag gaatvoorbij, en dan staat de volgende datum er al direct achter.. 16februari, zijn geboortedag…

Sommige data doen mij niks, anderen kennelijk des te meer. Ik ben er blij om, ik heb het ook nodig…

Een nieuw jaar staat klaar, 2009 is nagenoeg voorbij, het laatste jaar waarin wij samen nog een echt bestaan hadden, waarin wij echt gelukkig waren, het is over.

De navolgende jaren zullen voortaan zonder jou geleefd worden, en geleefd zal er worden, maar vergeet niet schat, je zult altijd deel uitmaken van ons leven, altijd in onze gedachten zijn. Die liefde zal nooit overgaan.

2010, wat zal het ons brengen? Wat kunnen we doen? We gaan er met grote stappen in en 2010 doorlopen. Maar… met opgeheven hoofd, met de schouders eronder en een lach op ons gezicht. 2010 zal een jaar worden van nieuwe dingen, nieuwe ervaringen, nieuwe belevenissen.

Men zegt dat je krijgt wat je kunt dragen, en daar gaan we dan ook maar van uit. Ik ben een sterk mens, een goede mama, en ik weet zeker dat onze meisjes ook in 2010 weer gelukkig zullen zijn. Met ons komt het wel goed!

Ik heb een hele lieve man ontmoet, en die is echt super met de meisjes, super met mij, super met zijn zoon. Hij zal nooit jouw plaats kunnen innemen, ze hebben een papa, maar hij heeft evengoed hun liefde gewonnen en andersom… Het voelt goed, sterk en stabiel en samen gaan we ervoor. Samen gaan we alle kindjes een leven geven waarin ze met liefde terugdenken aan hun papa en mama, die sterretjes zijn. Samen gaan we alle kindjes alles geven wat een papa en mama horen te doen, liefde, vertrouwen en een stabiel leven.

Dus lieve schat, heb vertrouwen, zoals je dat altijd hebt gehad. Ons leven komt steeds meer op de rails, en aanschouw, samen met de mama van T. hoe wij jullie liefde overbrengen naar onze kindjes..

2009 was het jaar van jou en mij, het jaar waarin we eindelijk waren waar we wilden zijn qua huwelijk, qua ouderschap, qua echte partnerschap. Natuurlijk had dit voor mij mogen voortduren, maar het is niet zo.

En dus lieve schat, 2010 wordt een nieuw jaar, dat van de kinderen, dat van mij en R, maar vergeet niet…. altijd met jullie in ons hart!